ಜಟ್ರೋಫಾ. ತನ್ನ ಬಣ್ಣದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಬೆರಗುಗೊಳಿಸಿದ ಹೂವು

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮುಂದಿನ ಕೆಲಸ ಯಾವುದು ಎಂದು ನನಗೆ ಮೊದಲೇ ತಿಳಿದಿರುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಗಿಡವೇ ತಾನಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತದೆ. ಈಗ ನಾನು ಜಟ್ರೋಫಾದ ಮೇಲೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ — ಮೊದಲ ನೋಟದಲ್ಲೇ ಗಮನ ಸೆಳೆದ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಉಷ್ಣವಲಯದ ಸಸ್ಯ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಅದರ ಬಣ್ಣ ನನ್ನನ್ನು ತಟ್ಟಿತು. ಅನೇಕ ಮೃದು ಪಾಸ್ಟೆಲ್ ಛಾಯೆಗಳ ನಡುವೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದ ನನಗೆ ಈ ಆಳವಾದ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣ ತೀರಾ ಹೊಸದೆನಿಸಿತು. ಗಾಢ, ಜೀವಂತ, ಬೆಳಕಿನಂತೆ ತೊಳಗುವಂಥ ಬಣ್ಣ. ಆದರೆ ಜಟ್ರೋಫಾವನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ನೋಡುತ್ತ ಕುಳಿತಷ್ಟೂ ನನಗೆ ಅದರ ಮೇಲಿನ ಮೋಹ ಬರೀ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ಮೀರಿ ಬೆಳೆಯಿತು.

ಅದರ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಹೂಗೊಂಚಲುಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಮೋಡಿ ಮಾಡಿದವು. ಒಂದೇ ತೆಳ್ಳನೆಯ ಕೊಂಬೆಯ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಾರು ಸಣ್ಣ ಹೂಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ನೆರೆದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ತೀರಾ ಕ್ಷುದ್ರವಾದದ್ದು, ಆದರೆ ಅವೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಒಂದು ಭಾವಪೂರ್ಣ ರೂಪ ಮೂಡುತ್ತದೆ

ಇಂಥ ಸಸ್ಯಗಳೇ ನನ್ನನ್ನು ತಣ್ಣನೆಯ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಹೂಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತವೆ. ಸೌಂದರ್ಯ ಯಾವಾಗಲೂ ಗಟ್ಟಿದನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವು ನೆನಪಿಸುತ್ತವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಿವರಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುತ್ತದೆ — ದಳದ ಬಾಗಿನಲ್ಲಿ, ಬಣ್ಣದ ನಿಧಾನ ಪರಿವರ್ತನೆಯಲ್ಲಿ, ನಾಜೂಕಾದ ಕಾಂಡದಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ಪ್ರಕೃತಿ ಎಷ್ಟೋ ಪುಟ್ಟ ಹೂಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಸಮರಸದ ಗೊಂಚಲಿನಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ. ತಣ್ಣನೆಯ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಹೂ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಆರಂಭವಾಗುವುದು ದೀರ್ಘ ಅವಲೋಕನದಿಂದ. ಸಸ್ಯದ ಆಕಾರ, ಅನುಪಾತ, ಸ್ವಭಾವ — ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ಗಮನಿಸುತ್ತೇನೆ. ಕೇವಲ ಹೊರನೋಟವನ್ನು ಅನುಕರಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಜೀವಂತ ಹೂವನ್ನು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಕಂಡಾಗ ಮೂಡುವ ಅನುಭವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನನಗೆ ಮುಖ್ಯ. ಜಟ್ರೋಫಾ ನನಗೆ ಅಂಥದ್ದೇ ಒಂದು ಆವಿಷ್ಕಾರ. ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ, ಮಿನುಗುವ, ಮತ್ತು ತೀರಾ ನಾಜೂಕಾದ. ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅದು ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಸಸ್ಯಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಕೃತಿಗಳ ನಡುವೆ ತನ್ನ ಜಾಗ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ, ಪ್ರತಿ ಪುಟ್ಟ ಹೂವನ್ನೂ ಮನಸ್ಸಿಟ್ಟು ಗಮನಿಸುತ್ತ, ಒಂದೊಂದೇ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ತಣ್ಣನೆಯ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ರೂಪಿಸುತ್ತ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತೇನೆ.