वनस्पती-शिल्पकार · कोल्ड पोर्सिलेन
स्वेतलाना झामुशिन्स्काया
सहसा कलाकाराची गोष्ट शिक्षण, पदव्या आणि यशाची असते. माझ्याकडे विशेष प्रावीण्यासह दोन अभियांत्रिकी पदव्या आहेत आणि अनेक वर्षे मी मुख्य डिझाइन अभियंता म्हणून काम केले. पण फुले माझ्या आयुष्यात आली ती अगदी वेगळ्याच कारणाने.
ती अशी जागा बनली जिथे मी स्वतःसोबत एकटी राहू शकत होते आणि काही काळ रोजच्या धावपळीला विसरू शकत होते. हळूहळू ही ओढ खूप मोठ्या गोष्टीत बदलली. फुलांनी मला जग अधिक बारकाईने पाहायला शिकवले, तपशिलांत सौंदर्य टिपायला, रेषा आणि आकारांतील सुसंवाद पाहायला.
आज फुले माझ्यासाठी व्यवसाय वा यशाची यादी नाहीत. ती माझ्या आत्म्याचा भाग आहेत — या जगात असण्याची, ते समजून घेण्याची आणि अनुभवण्याची एक रीत.
“मी निसर्गाची नक्कल करण्याचा प्रयत्न करत नाही.तो जागवतो ते विस्मयाचे भान जपण्याचा प्रयत्न करते.”
मी कोल्ड पोर्सिलेनसोबत काम करते, कारण ते लवचीक आहे — अत्यंत पातळ पाकळ्या, वाहत्या रेषा, गुंतागुंतीचे बाक घडवू देते आणि असंख्य तपशील एका रूपात जोडू देते.
माझ्यासाठी केवळ फुलेच नव्हे, तर ती ज्या अवकाशात राहतात तोही महत्त्वाचा. ती शांतता, प्रकाश, त्यांच्याभोवतीची हवा. अवकाश कलाकृतीचा विस्तार बनतो आणि ती खऱ्या अर्थाने पाहायला मदत करतो.
प्रत्येक फूल हळूहळू जन्म घेते — निरीक्षण, चिंतन आणि रोज आपल्याभोवती असूनही अनेकदा नजरेआड राहणाऱ्या सौंदर्याच्या काळजीपूर्वक अभ्यासातून.
जिवंत फुलाचे सौंदर्य मला भुरळ घालते, तरी कामात मी नैसर्गिक अचूकतेच्या पलीकडे जाण्याची मुभा स्वतःला देते. मी रंगसंगती बदलू शकते, पाकळीचा बाक अधिक खोल करू शकते, आकार अधिक सुसंवादी करू शकते — निसर्ग सुधारण्यासाठी नव्हे, तर मी त्याची आदर्श प्रतिमा शोधते आहे म्हणून.
ही फुलाची नक्कल नव्हे. हृदय जसे त्याचे सौंदर्य लक्षात ठेवते, तसेच ते जपण्याचा हा प्रयत्न आहे.
एकदा मी एका ग्राहकाकडे पुष्पगुच्छ घेऊन गेले — रचना एकत्र पाहून अखेरचे तपशील ठरवण्यासाठी. मी कलाकाराच्या नजरेने पाहत होते, अजून काय बदलता वा सुधारता येईल याचा विचार करत. ती माझ्याशेजारी उभी राहून अगदी वेगळ्या नजरेने पाहत होती — विस्मयाने.
“हे अविश्वसनीय सुंदर आहे. ही खरी कला आहे. कृपया हे करत राहा. कृपया थांबू नका.”
ते शब्द मला वारंवार आठवतात. कधी कधी घडवण्यात इतके गुंतायला होते की सौंदर्याला सामोरे जाताना माणसांना होणारी भावना दिसेनाशी होते. कदाचित नेमक्या त्या क्षणासाठीच — जेव्हा माणूस थबकतो, निरखून पाहतो आणि भोवतीचे सौंदर्य दिसू लागते — मी माझी फुले घडवते.