பட்டறை நாட்குறிப்பு: நகலை விட உணர்வே முக்கியம்

இன்று வேலை மேசையில் ஒரு பியோனி பூ இருக்கிறது. குளிர் பீங்கான் பிசைந்து தயாராக இருக்கிறது, அருகில் செதுக்கும் கோல்கள், தூரிகைகள், சிறிய பாட்டில்களில் உலர் பேஸ்டல் வண்ணங்கள் வரிசையாக உள்ளன. இது வேலையின் மிகவும் அமைதியான தருணம் — தொடங்குவதற்கு முன், நான் வெறுமனே பார்த்திருக்கிறேன்.

கவனிப்பு முடிகிறது — படைப்பு தொடங்குகிறது

உயிரோடிருக்கும் ஒரு பூவை நான் நீண்ட நேரம் ஆராய்வேன் — அதன் வடிவம், இதழ்களின் அசைவு, ஒரு மெல்லிய விளிம்பு வழியாக ஒளி கடந்துசெல்லும் விதம். ஆனால் ஒரு கட்டத்தில் அதை ஒதுக்கிவிட்டு, உள்ளே தங்கியிருப்பதோடு வேலை செய்யத் தொடங்குவேன். விவரங்களோடு அல்ல — உணர்வோடு. அதனால்தான் இதழின் வளைவு சற்று அதிகமாக திறந்திருக்கலாம், ஒளி கொஞ்சம் தீவிரமாக இருக்கலாம், நிறத்தின் மாற்றம் இயற்கையை விட மென்மையாக இருக்கலாம்.

நினைவு ஒவ்வொரு விவரத்தையும் பத்திரப்படுத்துவதில்லை. அது உணர்வை மட்டுமே பத்திரப்படுத்துகிறது. அந்த உணர்வையே என் வேலைகளில் கடத்த விரும்புகிறேன்.

என் பூக்கள் வாடுவதில்லை — குளிர் பீங்கான் நீரோ கவனிப்போ இல்லாமல் வடிவத்தை அப்படியே காத்துக்கொள்கிறது. ஆனால் அது முக்கியமில்லை. முக்கியமானது என்னவென்றால், ஒவ்வொரு இதழும் கைகளால் செய்யப்பட்டு, கைகளால் நிறமேற்றப்பட்டிருக்கிறது — இதயம் நினைவில் வைத்திருக்கும் அழகை அப்படியே காத்துவைக்கும் ஒரு முயற்சியாக.