லைலாக்

முடிந்த கிளையைப் பார்க்கும்போது, ஒரு கொத்துக்குள் எத்தனை சிறு மலர்கள் மறைந்துள்ளன என்பதைக் கற்பனை செய்வதே கடினம். ஒவ்வொன்றும் தனியே உருவாக்கப்பட்டு, முழுப் படைப்பின் பகுதியாகும் முன் நீண்ட பயணம் செல்கிறது.

முதலில் மலரின் மையம் உருவாகிறது. பிறகு கோல்டு போர்சிலனின் சிறு துளியிலிருந்து இதழ்கள் மெல்லத் தோன்றுகின்றன. ஒவ்வொரு சிறு மலருக்கும் அதன் வடிவம், இழைமம், வளைவுகள் தேவை; மெல்லிய காம்பு உருவாக்கப்பட்டு, எல்லா நுணுக்கங்களும் ஒன்றிணைக்கப்படுகின்றன.

அது ஒரே ஒரு மலர்தான். முன்னே இன்னும் பத்துக்கணக்கில், நூற்றுக்கணக்கில் அதே அளவு சிறிய மலர்கள் காத்திருக்கின்றன — அவற்றிலிருந்தே லைலாக் கிளை மெல்லப் பிறக்கிறது.

சில நேரம் இந்தச் செயல்முறை முடிவற்றதாகத் தோன்றும். ஆனால் அதன் தனி அழகு அங்குதான் இருக்கிறது. லைலாக்கை விரைந்து செய்ய முடியாது. அதற்குப் பொறுமை, கவனம், மிகச்சிறு நுணுக்கங்கள் மீதான அன்பு தேவை. இருந்தும் வேலை முடியும் ஒவ்வொரு முறையும் எனக்குத் தெரியும் — அந்த மணித்துளிகள் வீணாகவில்லை.

இத்தனை மென்மையும் லேசான தன்மையும் இருந்தும், லைலாக் படைப்பை வியக்கத்தக்க வகையில் மாற்றுகிறது. அது பூங்கொத்துக்கு ஆழம் தருகிறது, மேலும் உயிர்ப்பூட்டுகிறது, பெரிய மலர்களுக்கிடையிலான வெற்றிடத்தை நிரப்புகிறது, இயல்புணர்வைச் சேர்க்கிறது.

அதனால்தான் போலும், இந்த மலரிடம் நான் மீண்டும் மீண்டும் திரும்புகிறேன்.