บันทึกจากห้องทำงาน: ความรู้สึกสำคัญกว่าการลอกเลียน

วันนี้บนโต๊ะทำงานมีดอกโบตั๋นวางอยู่ โคลด์พอร์ซเลนนวดเสร็จแล้ว ข้างๆ มีเครื่องมือปั้น พู่กัน และขวดเล็กๆ ที่บรรจุพาสเทลแห้ง นี่คือช่วงเวลาที่เงียบที่สุดของการทำงาน ก่อนจะเริ่มลงมือ ฉันแค่นั่งมอง

เมื่อการสังเกตสิ้นสุดลง งานสร้างสรรค์จึงเริ่มต้น

ฉันใช้เวลานานในการศึกษาดอกไม้สด ทั้งรูปทรง การเคลื่อนไหวของกลีบ และแสงที่กรองผ่านขอบบางๆ ของมัน แต่ถึงจุดหนึ่ง ฉันก็วางมันลงและเริ่มทำงานจากสิ่งที่เหลืออยู่ข้างใน ไม่ใช่รายละเอียด แต่เป็นความรู้สึก นั่นจึงเป็นเหตุผลที่โค้งของกลีบอาจเปิดกว้างกว่าเล็กน้อย แสงเข้มข้นกว่าเล็กน้อย และการเปลี่ยนผ่านของสีนุ่มนวลกว่าที่พบในธรรมชาติ

ความทรงจำไม่ได้เก็บทุกรายละเอียดไว้ มันเก็บความรู้สึก และความรู้สึกนั้นคือสิ่งที่ฉันอยากถ่ายทอดในงานของตัวเอง

ดอกไม้ของฉันไม่มีวันเหี่ยว โคลด์พอร์ซเลนคงรูปได้โดยไม่ต้องการน้ำหรือการดูแล แต่สิ่งสำคัญไม่ได้อยู่ที่นั้น สิ่งสำคัญคือกลีบดอกทุกกลีบถูกปั้นและแต่งสีด้วยมือทีละชิ้น เหมือนเป็นความพยายามที่จะเก็บรักษาความงามไว้ในแบบที่หัวใจจดจำมัน